Trzynastego nawet w grudniu jest wiosna…

Trzynastego nawet w grudniu jest wiosna…

 

ODBIORCA: Dzieci w wieku od 12 do 15 lat

CZAS REALIZACJI: 135 minut

TEMAT: Trzynastego nawet w grudniu jest wiosna

CELE ZAJĘĆ:

Poziom wiadomości:

  • uczeń potrafi interpretować dzieło literackie, filmowe i muzyczne,
  • uczeń zna treść Przygód Tomka Sawyera Marka Twaina,
  • uczeń ma elementarną wiedzę z zakresu budowy filmu,

Poziom umiejętności:

  • uczeń poznaje przykłady komedii slapstickowych,
  • uczeń poznaje pojęcia: zabobon i przesąd,
  • uczeń poznaje przykłady zabobonów i przesądów,
  • uczeń kształci umiejętność interpretacji dzieła literackiego, filmowego i muzycznego,
  • uczeń doskonali umiejętność pracy z tekstem,
  • uczeń poznaje teksty dziedzictwa kulturowego.

Postawy:

  • rozbudzanie wyobraźni,
  • wzbudzanie szacunku wobec przekonań innych ludzi,
  • budowanie zdrowego dystansu wobec świata,
  • poszanowanie dorobku kulturowego.

ZAŁOŻENIA:

Zajęcia mają za zadanie pokazać, w jaki sposób w życiu funkcjonują zabobony i przesądy oraz jaki jest właściwy sposób ich traktowania. Dzięki zdobyciu wiedzy o takich przekonaniach popularnych w Polsce i na całym świecie uczniowie zauważają podobieństwo w zachowaniu wszystkich ludzi.

FORMY PRACY:                                       

  • indywidualna
  • zbiorowa
  • grupowa

METODY I TECHNIKI:

  • przekład intersemiotyczny,
  • praca z tekstem,
  • burza mózgów,
  • dyskusja,
  • metoda projektu,
  • pogadanka heurystyczna.

MATERIAŁY:

  • tekst Przygód Tomka Sawyera Twaina,
  • piosenka Kasi Sobczyk pt.: Trzynastego,
  • filmy slapstikowe, np. Flip i Flap: Śmiech to zdrowie,
  • prezentacja multimedialna.

 

PRZEBIEG

Zaangażowanie:

Nauczyciel rozpoczyna zajęcia od odtworzenia piosenki Kasi Sobczyk pt.: Trzynastego. W trakcie słuchania muzyki uczniowie śledzą tekst wyświetlony na tablicy. Po zakończeniu nauczyciel rozpoczyna rozmowę dotyczącą piosenki i pojawiającej się liczby trzynaście. Pod koniec dyskusji następuje wprowadzenie pojęć: zabobon i przesąd oraz rozróżnienie ich znaczeń. Uczniowie opisują z jakimi przesądami i zabobonami się spotkali, a o jakich słyszeli.

BADANIE:

Na tym etapie zajęć uczniowie zostają podzieleni na kilka grup (nie więcej niż 5 osób w grupie) i otrzymują od nauczyciela polecenia, aby w lekturze pt.: Przygody Tomka Sawyera odnaleźć następujące przesądy i zabobony: dlaczego należy bać się czarownic, jak pozbyć się kurzajek, dlaczego nie wolno pracować w piątek, jak powinna wyglądać przysięga składana w bardzo ważnej sprawie, gdzie i kiedy należy szukać skarbu, jak odnaleźć zagubione kulki.

Prezentacja:

Po zakończeniu czasu przeznaczonego na odnalezienie i interpretację odpowiednich fragmentów uczniowie prezentują rezultaty przed resztą klasy. Każda grupa po zakończeniu wystąpienia próbuje dokonać oceny zachowania bohaterów książki, unikając przy tym oceny samych postaci.

Badanie:

Nauczyciel prosi po dwóch przedstawicieli poszczególnych grup o podejście i wylosowanie zadań do dalszej pracy. Każda grupa musi wyciągnąć dwa pojemniki (mogą przypominać kulki znalezione przez Tomka Sawyera), w których ukryte są hasła. Jeden z przedstawicieli losuje nazwę polskiego przesądu lub zabobonu, drugi zaś nazwę europejskiego kraju. Zadaniem grup jest zbadanie rodzimego przesądu (jak się narodził, z czym jest związany, w jaki sposób funkcjonuje, jak można się bronić przed pechem z nim związanym) oraz  wyszukanie jak największej ilości informacji związanych z zabobonami w wylosowanym kraju.

Prezentacja:

Uczniowie prezentują swoje dokonania, a następnie rozpoczyna się dyskusja związana z różnicami i podobieństwem dotyczącym przesądności.

Badanie:

Nauczyciel wyświetla uczniom przykładowy film slapstickowy (lub fragmenty), a następnie razem dokonują charakterystyki gatunku. Na tablicy powstaje lista elementów, które są typowe dla tego rodzaju komedii. Następnie nauczyciel informuje uczniów, iż ich zadaniem będzie nakręcenie za pomocą telefonu komórkowego krótkiego filmu slapstickowego dotyczącego przesądów. 

Prezentacja:

Uczniowie prezentują i oceniają swoje dokonania.

Podsumowanie:

Nauczyciel podsumowuje zajęcia, zwracając uwagę na fakt, że przesądy i zabobony są trwałym elementem kultury każdego kraju. Choć niektóre z nich wydają się całkowicie absurdalne, nie wolno oceniać ludzi, którzy w nie wierzą. Jeśli natomiast któreś z tych przekonań może wyrządzić szkodę, wówczas należy spróbować takiej osobie pomóc.

 

KOMENTARZ:

Projekt eTwinning poruszający kwestię roli przesądów i zabobonów w życiu danej społeczności wymaga od uczestników działania na płaszczyźnie szkolnej i międzyszkolnej.  W ramach działania szkolnego warto przeprowadzić dyskusję, która wskaże wady i zalety powyższych zjawisk, natomiast w trakcie współpracy z zagranicznymi partnerami należy skupić się na poszukiwaniu elementów wspólnych i oryginalnych. Przekonania ludzi i ich zwyczaje są bardzo interesującym elementem kultury danej grupy i dopóki są one nieszkodliwe, nie ma niczego w złego w ich utrwalaniu. Bardzo ważnym zatem wydaje się, aby efekt finalny nie oceniał ludzi wierzących w przesądy i zabobony, lecz stanowił zbiór ciekawych i często zabawnych zachowań. Przekładem takiego posumowania może być chociażby wspólnie nakręcony film, piosenka z teledyskiem lub cykl opowiadań.

 dr Rafał Mazur